Het Eurovisie Songfestival <3. Een stukje duiding.

Published On 14 March, 2014 | By Stephanie |

Samen met zo’n 1.5 miljoen anderen zat ik woensdagavond aan de buis gekluisterd toen het koddige duo Waylon en Ilse – dat tegenwoordig door het leven gaat onder de gevleugelde naam ‘The Common Linnets’– het nummer Calm After The Storm voor het eerst ten gehore bracht.

‘Daar sta je dan, ieder mens heeft een taak in dit leven’, en die van Waylon en Ilse is om de Nederlandse eer en glorie te redden op het muzikale hoogtepunt van het jaar: het Eurovisie Songfestival. Voor velen een bombastische orgie van wansmaak, voor anderen het feest der Europese verbroedering. En dit alles onder begeleiding van ‘catchy’ hitjes ten gehore gebracht door Oostenrijkse travestieten of lekkere wijven uit het Oostblok. Het is een groots spektakel, de spelen der spelen. Laat wat mij betreft dat brood maar zitten.

Het Songfestival is over het algemeen een Clash of the Titans tussen West-Europese semi-Indie popdeuntjes of dramatische ballads, Oost-Europese Eurodance die lijkt te zijn blijven hangen in de jaren negentig, en wat Ottomaanse up tempo beats met een overdaad aan tokkelinstrumenten. Zo zendt Noorwegen dit jaar een homosensuele versie van Drake, zet Denemarken een Bruno Marsje en heeft Finland gekozen voor een fusion van Coldplay en Ronan Keating. En wij kozen dus voor Ilse en Waylon, wiens liedje wel wat weg heeft van een saaie en eentonige versie van ‘Fire’ van de Pointer Sisters. At best. De inzendingen van klassieke District 12-landen Montenegro, Estland en Albanië zijn nauwelijks van elkaar te onderscheiden en Israël komt weer eens met Cascada-achtige prut op de proppen, dit keer thank God niet wéér over het thema ‘vrede op aard’.

Het Eurovisie Songfestival weerspiegelt precies de culturele verschillen tussen de landen van de Europese Unie en omliggende landen en de migratiegolven van de afgelopen decennia. Zo staat het liedfestijn in de Oost-Europese landen in hoog aanzien en is deelnemen bittere ernst, waar het in het Westen toch vooral een camp aangelegenheid is voor je homoseksuele oom Richard en zijn vrienden van de Zeedijk. De voormalig Sovjetlanden stemmen traditiegetrouw bijna allemaal op Moedertje Rusland en de Duitse en Albanese 12 punten gaan steevast naar Turkije, waar ook andere landen met een grote Turkse gemeenschap de nodige punten oostwaarts sturen. Alle kritiek met betrekking tot vriendjespolitiek en stemmenkoperij ten spijt winnen de Scandinavische landen over het algemeen vaak met een kittig popdeuntje in de traditie van Abba’s Waterloo.

Hou ook dit jaar Noorwegen, Finland en Denemarken nauwgezet in de gaten. En wat de Nederlandse inzending betreft: meedoen is NOOIT belangrijker dan winnen, Ilse en Waylon. Ook niet bij een Europese bonding session als het Eurovisie Songfestival. Maar goed, ook over Anouks Birds van vorig jaar waren we allemaal – waaronder ikzelf – vrij sceptisch en OMG wat heb ik euforisch staan springen met Huisgenoot A. toen ze de finale haalde. Let the games begin and may the odds be ever in our favour.

http://www.youtube.com/watch?v=kCwxb4yJTDg

5.00 avg. rating (99% score) - 2 votes

Like this Article? Share it!

About The Author

Mijn naam is Stephanie. Notoire langstudeerder, nieuwsjunkie en politiek beest. Daarnaast verslind ik alles op het gebied van Beyoncé, Miley Cyrus, sport en gadgets en besteed ik dagelijks luttele uurtjes op de bekende sog-sites. Je kunt me altijd wakker maken voor een BigMac, de nieuwe CD van Miguel of een fijn dansje op een evenzo fijn feestje. Ik probeer jullie vanaf nu minimaal wekelijks te voorzien van sappige stukjes over de Tofste Dingen op dees’ Aard!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *